Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

T. S. Eliot, de schijver van The Waste Land, Four Quartets en ... Old Possum's Book of Practical Cats. Ik was gisteren op een boekenmarkt waar per kilo werd afgerekend, en dan kan je een bundeltje lichte poëzie natuurlijk niet laten liggen.

Een poging om het geweldige gedicht van Rilke te vertalen. Er zijn minstens twee eerdere Nederlandse vertalingen, van Ad Haan en van Peter Verstegen. Het verschil tussen mijn versie en die van hen zal snel helder zijn: zij behouden de sonnetvorm, terwijl ik het rijm geheel los laat. Daar staat tegenover dat ik (dus) dichter bij het origineel kon blijven qua betekenis. Voor elk wat wils!

Eerst het origineel:

Voor Paradise Regained heeft Milton een relatief vreemd onderwerp uitgekozen: niet de dood van Jezus, maar de verzoeking in de woestijn. Zo'n 2000 dichtregels besteedt hij aan een episode waar Mattheüs er maar 11 voor nodig had:

Jose is (min of meer) het poëziedebuut van Nicolaas Beets, die toentertijd zo'n twintig jaar oud was. Op zich zou dat alle kritiek moeten temperen. Aan de andere kant, de DBNL noemt het een vergeten parel, en dat schept dan weer verwachtingen.

Michael is een subliem verhalend gedicht in 482 regels blank vers. De verteller begint met wijzen op een hoop onbewerkte stenen, ergens in een uitgestorven valleitje waar alleen een paar schapen rondlopen, en laat ons vervolgens weten dat er aan die stenen een verhaal is gekoppeld; wisten we dat niet, dan waren de stenen slechts een "object which you might pass by, / Might see and notice not". Het verhaal is dat van de oude herder Michael.

In retrospect was het bundeltje Sonnets upon the Punishment of Death misschien niet de beste plaats om te beginnen in de Collected Poems of William Wordsworth. Het is namelijk een erg late serie sonnetten, en het schijnt dat Wordsworths latere werk het lang niet haalt bij zijn eerdere composities. Maar goed, de titel was erg intrigerend, dus dit was waar ik begon, en we zullen er maar het beste van maken.

Curieus is het natuurlijk sowieso, veertien sonnetten over de doodstraf; en nog curieuzer is dat het veertien sonnetten zijn voor de doodstraf.

De Satyricon van Petronius doet nog het meest denken aan De gouden ezel van Apuleius, hoewel de laatste vol zit met fantastische elementen die in de eerste niet voorkomen. Ook de Satyricon is een soort schelmenroman waarin de hoofdpersoon van plaats naar plaats trekt, in allerlei hoge en lage milieus terecht komt, steeds opnieuw in de penarie raakt, en omringd wordt door seks en geweld. Bij Petronius komt daar nog een flinke scheut decadentie bij. Niet voor niets was hij kind aan huis bij het hof van Nero, niet de minst decadente keizer!

De Ars Amatoria of Minnekunst van Ovidius (door mij gelezen in de Nederlandse vertaling van Micha Kat) is een humoristisch versierhandboek in de vorm van een serieus leerdicht. Waar Hesiodos en Vergilius goede tips gaven aan de landbouwer, geeft Ovidius goede tips aan verliefde mannen (in boek I en II) en vrouwen (in boek III). Daarbij neemt hij geen blad voor de mond: belangrijke vragen, zoals of je ook de dienstmeid van je geliefde moet grijpen, worden in detail behandeld. Ovidius raadt dat overigens af, maar als het dan toch moet: