Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Het laatste hoofdstuk van Articulating Reasons gaat over objectiviteit en heet Objectivity and the Normative Fine Structure of Rationality. De tactiek van Brandom is opnieuw om simpelweg te laten zien hoe je uit zijn pragmatisch-inferentialistische project het relevante verschil--hier dus tussen zinnen die iets zeggen over wat jij denkt en gerechtvaardigd bent te denken en zinnen die zeggen hoe het echt zit--kan genereren. Hij heeft geen grootse theorie over objectiviteit, en zelfs geen grootse meta-filosofische theorie over de filosofie van objectiviteit.

In A Social Route from Reasoning to Representing, het vijfde hoofdstuk van Articulating Reasons, vertelt Brandom hoe we vanuit zijn uitgangspunten het representationele vocabulaire kunnen begrijpen. Het is immers helder dat uitspraken ergens over gaan. Maar waar dit bij representatie-theoretici het uitgangspunt is, moet het bij een inferentialistische pragmatist als Brandom ergens vandaan worden gehaald--het moet op de een of andere manier in pragmatische, sociale en/of inferentiële termen worden verklaard.

Ik weet veel meer van epistemologie dan van taalfilosofie, en met de overgang van het epistemologische derde naar het taalfilosofische vierde hoofdstuk van Articulating Reasons werd het voor mij dan ook ineens een stuk moeilijker. Daarbij komt dat ik bij de theses van hoofdstuk vier veel meer vraagtekens heb dan bij wat erin het vorige hoofdstuk gebeurde--of is dat een gevolg van mijn gedeeltelijke onwetendheid? We zullen zien.

Wat zijn singuliere termen?

Het derde hoofdstuk, Insights and Blindspots of Reliabilism, gaat (geen verrassing) over reliabilisme. Ik ben erg positief over dit hoofdstuk: Brandoms analyse is helder en scherp, en hij komt met een mooie herinterpretatie van de inzichten van het reliabilisme zodat ze in zijn eigen theorie passen en dan sterker zijn dan ze zonder die theorie ooit waren. Een mooi stukje werk.

In het tweede hoofdstuk van Articulating Reasons, getiteld Action, Norms, and Practical Reasoning, trekt Brandom een analogie tussen theoretisch redeneren en praktisch redeneren. (Bedenk dat de conclusie van een praktische redenering een actie is, niet een zin over een actie.) Wat in theoretisch opzicht een geloof of een commitment is, is in praktisch opzicht een intentie of een "commitment to act"; wat in theoretisch opzicht een "entitlement" is, is in praktisch opzicht een "reason".

In het eerste hoofdstuk van Articulating Reasons, getiteld Semantic Inferentialism and Logical Expressivism, verdedigt Brandom een aantal kern-principes van zijn inferentialisme, en toont hij wat voor gevolgen dit heeft voor het denken over logica. Ondertussen laat hij ook nog even zien dat de vroege Frege het in grote lijnen met hem en Sellars eens was.

De drie basisideeën die Brandom voor het voetlicht wil krijgen zijn deze:

1. Conceptuele inhoud is gelijk aan inferentiële rol.

Robert Brandoms hoofdwerk is Making It Explicit, en Articulating Reasons kan volgens hem als een soort samenvatting van en inleiding op dit dikke boek gezien worden. Het bestaat uit zes lezingen die verschillende aspecten van zijn theorie van concepten behandelen, voorafgegaan door een introductie die in drie delen uiteen valt. In het eerste deel van de introductie behandelt Brandom een aantal keuzes die je kan maken wanneer je over dit onderwerp nadenkt, en geeft hij aan welke keuzes hij maakt.

Afgezien van de voor hand liggende ambitie om de hele Westerse canon te lezen, heb ik zo nu en dan ook de behoefte op zoek te gaan naar vergeten fantasy meesterwerken. Jog Rummage (1974) van Grahame Wright is fantasy en ontzettend vergeten, het is alleen geen meesterwerk. Maar Meatloaf vertelde ons al dat "two out of three ain't bad", en dat laatste geldt ook voor dit boek--it ain't bad. Heel wat dingen die nog wel herinnerd worden waren betere kandidaten voor de vergetelheid.

Inleiding

In Two Dogmas of Empiricism (1951) valt Quine twee stellingen aan die hij ziet als dogma's van het empirisme, dat wil zeggen, dogma's van het soort filosofie waar hij zelf ook toe wil behoren. (Er is hier geen sprake van een aanval op empirisme, slechts op een bepaalde invulling daarvan.) Deze twee dogma's zijn:

Dit bizarre boek kan ik na éénmaal lezen onmogelijk bespreken. Of althans, het bespreken zal wel gaan, maar conclusies trekken over de waarde of zelfs de aard van het boek, daar moet ik mij niet aan wagen. The Circus of Dr. Lao (1935) beschrijft hoe een ingeslapen stadje in Arizona bezocht wordt door een circus, geleid door de mysterieuze Chinees Dr. Lao.