Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Cross, of eigenlijk ꝉ, is de eerste CD van het Franse duo Justice. Zij brengen ons een vreemde mix van rauwe elektronische muziek en banale pop-ideetjes. Zolang de eerste de overhand houden is deze plaat niet alleen goed te pruimen, maar zelfs erg aanstekelijk; maar wanneer de tweede op de voorgrond komen, dan vergaat het lachen je toch wel. Helemaal als je naar de teksten gaat luisteren.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Er zijn twee problemen met folk metal. Het eerste is de muziek: volksmuziek is over het algemeen gewoon slecht, en weinig metal is er beter van geworden doordat iemand een doedelzak, een horlepiep en een oude trommel het podium op reed en er flauwe volksdeuntjes op ging spelen. Natuurlijk kan je met volksmelodieën goede dingen doen, maar ze gewoon spelen zodat je met je maten kan hossen onder het bier zuipen behoort daar niet toe. Het tweede probleem van folk metal is de boodschap. Waarom zou je jezelf willen identificeren met de Batavieren of de Vikingen of weet ik het welke in berehuiden geklede stam, behalve vanuit een crypto-fascistisch Blut-und-Bodenidee? Of tenminste een misplaatst nationalisme waarbij je je eigen identiteit probeert te vinden in het feit dat je afstamt van bepaalde voorouders? Je hoort mij niet zeggen dat alle folk metal bands extreem-rechts zijn; maar laten we het erop houden dat er in hun doen een onbedoelde neiging in die richting zit. Natuurlijk kan je die neiging tegengaan, maar het is iets wat je met aandacht moet doen.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Natuurlijk heb ik niet de pretentie iets toe te kunnen voegen aan de grote hoeveelheid die geschreven is over Kid A, en dat door mensen die ongetwijfeld veel meer van muziek weten dan ik. Maar dat ik deze plaats eens goed zou luisteren en er iets over zou opschrijven, welnu, dat was meer dan tijd. Ik houd van Radiohead. Ik houd van Kid A. Maar het was meer een CD die ik opzette zonder er al te veel aandacht aan te besteden; een CD waarvan ik de algemene sfeer goed kende, maar de specifieke nummers eigenlijk nauwelijks.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Je gaat toch twijfelen, als je luistert naar die nieuwe CD van Dimmu Borgir. Waren hun oude CDs ook zo saai, en heb ik ze gewoon te lang niet geluisterd? Zijn al mijn herinneringen vals? Maar nee, zodra je Enthrone Darkness Triumphant of Spiritual Black Dimensions opzet weet je dat het probleem niet je herinnering is, of je muzieksmaak van enkele jaren geleden; het probleem, dat is Abrahadabra.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

The Flower Kings maken progressieve rock met meer hoofdletters dan ik zojuist heb gebruikt: verwacht lange nummers met vele thema's, ritmes, instrumenten en stijlen, gebracht door mensen die daadwerkelijk een instrument kunnen spelen. Ik houd daar wel van. Het leidt niet altijd tot muziek die heel erg raakt, maar toch in ieder geval vaak tot muziek die erg lekker klinkt.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Alan Parsons was een befaamde producer, onder andere van Dark Side of the Moon, die ook wel eens zelf muziek wilde maken. Met songwriter Eric Woolfson en arrangeur Andrew Powell debuteerde hij in 1976 met Tales of Mystery and Imagination, een erg leuke plaat met nummers gebaseerd op gedichten en verhalen van Poe. Een jaar later dus I Robot, schijnbaar geïnspireerd door Asimov. Echter, Asimov had de rechten al verkocht, dus de plaat is niet direct op zijn verhalen gebaseerd; en eerlijk gezegd, ik kan uit de lyrics helemaal niet opmaken dat het over robots, science fiction, of eigenlijk wat dan ook gaat. Dit geeft meteen een zwakte van de CD aan: waar Tales of Mystery and Imagination een thematische eenheid en emotionele lading krijgt door het (goed bewerkte) bronmateriaal, daar klinkt I Robot nogal onsamenhangend en onbestemd.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Het vreemdste aan Weird Al is hoe wisselend de kwaliteit van zijn creaties is. Hij heeft echt grappige nummers gemaakt (wie houdt er nu niets van The Biggest Ball of Twine in Minnesota, Skipper Dan en All About the Pentiums), maar je moet ze zoeken tussen grote hoeveelheden onzin en rotzooi. Vandaar dat ik het liefst alleen een zelf samengestelde "best of"-collectie luister. Nu echter een recensie van een gewoon studioalbum, Poodle Hat.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Al vele jaren lang sieren twee CDs van My Dying Bride mijn CD-kast,Like Gods of the Sun uit 1996 en The Light at the End of the World uit 1999, dus ik had een redelijk goed idee van wat me te wachten stond toen ik deze plaat opzette. Heel langzame, depressieve en laag op de toonladder gesitueerde gitaarmuziek, met wanhopende vocalen en teksten over dood en verdoemenis. Wanneer je zulke doom metal schrijft, is het heel gemakkelijk om een duidelijke emotionele sfeer neer te zetten; maar vrij lastig om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Immers, als alles langzaam en diep en treurig is, dan moet je heel wat uit de kast trekken om toch genoeg variatie aan te brengen -- en op de twee CDs die ik van ze kende lukte dat niet altijd. Er staan goede nummers op, maar het is soms wel wat veel van hetzelfde.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Ik houd van metal. Dat betekent natuurlijk niet dat ik van alle metalplaten houd: ook hier geldt dat het meeste slecht is, en ik houd vooral van goede metal. (Een uitspraak die minder tautologisch is dan je op het eerste gezicht misschien zou denken.) Maar het betekent bovendien niet dat ik van alle subgenres van de metal houd. En hoog op de lijst van subgenres die ik niet waardeer staat power metal, en laat Sonata Arctica daar nu een vrij typische vertegenwoordiger van zijn.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

De Nederlandse band Clan of Xymox timmert al sinds 1984 aan de weg in het voor zover ik kan zien nogal ondergrondse genre van de darkwave, of dark electro, of weet ik het hoe je het precies moet noemen. Elektronische muziek in ieder geval, die overwegend duister en melancholisch is, hoewel ze zo nu en dan ook nog wel eens krachtig willen rocken of een goede dansbeat willen neerzetten.