Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Dit is een waanzinnig stuk. Helemaal in het begin wordt Prometheus aan een rots geketend omdat hij Zeus woedend heeft gemaakt, en daar komt hij vervolgens ook nooit meer vanaf. We krijgen vooral, in soms zelfs in vertaling (van Philip Vellacot) geniale poëzie, te horen wat Prometheus dan precies gedaan heeft; hoe hij wraak gaat nemen op Zeus; en hoe hij nog veel erger door Zeus gestraft gaat worden. Daarnaast komt Io nog een keer langs, om te vertellen welke martelingen ze wel niet allemaal heeft moeten doorstaan door toedoen van Zeus.

Ik las de Oresteia voor het eerst in een vakantiehuisje in de buurt van Praag, vermoedelijk zittend op het minuscule balkon. In diezelfde vakantie las ik de Poëtica van Aristoteles, Misdaad en Straf van Dostojevski, en Contingency, Irony and Solidarity van Rorty. Het moet een geweldige leesperiode zijn geweest--wat ook kwam door het feit dat Stefan, Arnaud, Dirk-Jan en ik weinig anders deden dan in het huisje zitten lezen.

Ik weet niet of ik toen dezelfde vertaling las--toen had een vertaling, ik weet niet eens meer in welke taal, geleend van Lidewij, nu heb ik de vertaling van Philip Vellacott gevonden bij De Slegte--maar wat ik wel nog weet is wat ik ervan vond. Ik vond het slecht. Saai. Oninteressant. In niets te vergelijken met de twee stukken van Euripides die ik daarvoor had gelezen--Medea en De bacchanten.