Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)

Al vele jaren lang sieren twee CDs van My Dying Bride mijn CD-kast,Like Gods of the Sun uit 1996 en The Light at the End of the World uit 1999, dus ik had een redelijk goed idee van wat me te wachten stond toen ik deze plaat opzette. Heel langzame, depressieve en laag op de toonladder gesitueerde gitaarmuziek, met wanhopende vocalen en teksten over dood en verdoemenis. Wanneer je zulke doom metal schrijft, is het heel gemakkelijk om een duidelijke emotionele sfeer neer te zetten; maar vrij lastig om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Immers, als alles langzaam en diep en treurig is, dan moet je heel wat uit de kast trekken om toch genoeg variatie aan te brengen -- en op de twee CDs die ik van ze kende lukte dat niet altijd. Er staan goede nummers op, maar het is soms wel wat veel van hetzelfde.