Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Ik las de Oresteia voor het eerst in een vakantiehuisje in de buurt van Praag, vermoedelijk zittend op het minuscule balkon. In diezelfde vakantie las ik de Poëtica van Aristoteles, Misdaad en Straf van Dostojevski, en Contingency, Irony and Solidarity van Rorty. Het moet een geweldige leesperiode zijn geweest--wat ook kwam door het feit dat Stefan, Arnaud, Dirk-Jan en ik weinig anders deden dan in het huisje zitten lezen.

Ik weet niet of ik toen dezelfde vertaling las--toen had een vertaling, ik weet niet eens meer in welke taal, geleend van Lidewij, nu heb ik de vertaling van Philip Vellacott gevonden bij De Slegte--maar wat ik wel nog weet is wat ik ervan vond. Ik vond het slecht. Saai. Oninteressant. In niets te vergelijken met de twee stukken van Euripides die ik daarvoor had gelezen--Medea en De bacchanten.

Ik heb veel te lang gewacht met het schrijven van een verhaal over de vierde tragedie van Sophokles die ik gelezen heb, Philoktetes; mijn meest scherpe en nauwkeurige gedachten zullen al vervlogen zijn. Maar goed, een mooie reden om het nog eens te lezen. Overigens gebruikte ik ook ditmaal gebruikte de Engelse vertaling van E. F. Watling.

Philoktetes behandelt een relatief obscure passage uit de Trojaanse oorlog. De Griek Philoktetes is in zijn voet gebeten door een slang. De ongeneeslijke wond die daardoor ontstaat stinkt verschrikkelijk, en bovendien kermt Philoktetes het dag en nacht uit, waar het moraal in het legerkamp ook al niet beter van wordt. Dus besluit Agamemnon dat ze van hem af moeten, en Odysseus weet door middel van een list Philoktetes op een onbewoond eilandje te dumpen.

Terug van een weekje in de Ardennen, en een kortstondige crash van deze server--het een en ander in te halen, dus. Voordat ik vertrok heb ik nog twee stukken van Sophokles gelezen, op vakantie heb ik vervolgens de Metamorphosen van Ovidius verslonden. Nu eerst Vrouwen van Trachis.

Elektra is Amber. De naam, zeg maar, als je het vertaalt. Het Griekse woord ἤλεκτρον betekent amber, en omdat amber schijnbaar bekend was vanwege zijn aantrekkende elektrische kracht introduceerde William Gilbert in 1600 het woord "electricus", "amber-achtig", om dit soort krachten te beschrijven. Via-via is dat ons woord electriciteit geworden.

Een toneelstuk lezen is heel anders dan een ander soort boek lezen. Mij lukt het tot nog toe eigenlijk nooit om meteen bij de eerste lezing al van een toneelstuk te genieten. Ik moet het eerst een keer tot me nemen zodat ik de hoofdlijnen begrijp, en dan moet ik het nog een keer lezen, hardop of quasi-hardop, met de intonaties die een acteur zou gebruiken. Pas dan kan ik ervan gaan genieten.