(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)
The Flower Kings maken progressieve rock met meer hoofdletters dan ik zojuist heb gebruikt: verwacht lange nummers met vele thema's, ritmes, instrumenten en stijlen, gebracht door mensen die daadwerkelijk een instrument kunnen spelen. Ik houd daar wel van. Het leidt niet altijd tot muziek die heel erg raakt, maar toch in ieder geval vaak tot muziek die erg lekker klinkt.
Klinken, dat kunnen The Flower Kings zeker. De productie is subliem: alle instrumenten en samples komen goed uit de verf, en het geluid dat deze kerels een gitaar kunnen laten maken, daar heb ik respect voor. Ik weet niet of dat moeilijk of gemakkelijk is, maar als het gemakkelijk is, dan zou ik het van heel wat meer bands willen horen! Het enige vreemde is dat mensen die kennelijk zo sterk op geluid zijn gericht, niettemin voor deze stem hebben gekozen. De zanger (of zijn het zangers?) kan namelijk niet erg goed zingen. In sommige gevallen is dat niet zo erg, bijvoorbeeld op het elektronisch vervormde Monster Within, waar zijn stem goed past. Maar er zijn genoeg passages op de plaat (zoals een groot stuk van Chicken Farmer Song, de eerste helft van Slave to Money en heel You don't know what you've got) waar je zit te wachten op het moment dat hij eindelijk zijn mond gaat houden. Want de instrumentale passages zijn wel erg de moeite waard.
Space Revolver is een lange CD, ongeveer zo lang als een CD kan zijn. Het begint meteen goed met het een kwartier durende I am the Sun, Part 1, dat na een etherische intro flink gaat rocken. Hierna volgt echter een rustiger stuk, krijgen we samples en saxofoons, psychedelische elektronica, en eigenlijk alles wat je van progressieve rock kan verlangen. Een opener van klasse.
Dream on Dreamer is een heel kort nummer, zeer rustig, met wat dromerige saxofoon en op het eind zelfs een speeldoos. Mooi, maar was mooier geweest als iemand ergens een goede vocalist vandaan had gehaald.
Daarna gaan de bloemenkoningen echt los met Rumble Fish Twist, waarvan je een paar seconden lang zelfs kan denken dat Shining (de black metal / jazz groep) het speelt. Het eerste deel van dit nummer is waanzinnig, aggressief en raar; daarna wordt het juist heel langzaam en atmosferisch. Liever had ik wat van de energie van het eerste deel terug gezien in het tweede deel, maar niettemin, dit is een puik nummer.
We gaan echt de hard rock kant op met Monster Within, dat een poging schijnt te doen om horror te verbinden met een serieus onderzoek naar de psychologie van haat en intolerantie. Het helpt denk ik als je niet al te goed naar de teksten luistert, maar de samples van Hitler werken beter dan je zou verwachten. Een goed nummer, waar de zang nu ook eens werkt: de half-pratende, vervormde stem is precies wat bij het nummer past.
Chicken Farmer Song is juist een heel positief bedoeld nummer, maar de eerste helft wordt door de vocalen en relatief saaie melodieën ontsierd. De tweede helft is interessanter, en bevat mooie passages. Hierin is het het tegenovergestelde van Underdog, dat begint met fascinerende folk-achtige geluiden (doedelzak?), maar eindigt met samples over een gigantische pizza. Een gigantische pizza? Uh, ja, inclusief: "Hoe could you possibly fit all of that in your mouth?" Ik word daar niet blij van. Maar nog altijd blijer dan van het absolute dieptepunt van de plaat, You don't know what you've got, waarvan de zang slechter is dan die op de gemiddelde demo-tape. Onluisterbaar. Gelukkig is het ook het kortste nummer op de plaat.
Slave to Money is weer een stuk beter. Tegen het einde zitten sublieme gitaarmomenten in een stijl die ik ook van andere platen van deze band en. Geweldig! A King's Prayer is het meest bombastische stuk. Misschien wel iets te bombastisch, maar ik strijk graag over mijn hart. En dan komen we bij de afsluiter, waarvan de oplettende lezer terecht zal vermoeden dat deze I am the Sun, Part 2 heet. Rustig, dromerig, dan energiek, een goede en afwisselende aflsuiter.
Mijn conclusie? Een lekkere plaat, met hele goede momenten -- maar ook met momenten die je liever over wilt slaan, vooral wanneer de zanger zijn mond open trekt. Typisch een CD die je doet hopen dat ander werk van de band een betere balans richting de goede dingen heeft. Niettemin, Space Revolver kan zeker geluisterd worden.
Oordeel: houden.