(Disclaimer: voor mijn analyses van fictie en non-fictie claim ik een zeker niveau. Voor mijn analyses van muziek niet.)
Al vele jaren lang sieren twee CDs van My Dying Bride mijn CD-kast,Like Gods of the Sun uit 1996 en The Light at the End of the World uit 1999, dus ik had een redelijk goed idee van wat me te wachten stond toen ik deze plaat opzette. Heel langzame, depressieve en laag op de toonladder gesitueerde gitaarmuziek, met wanhopende vocalen en teksten over dood en verdoemenis. Wanneer je zulke doom metal schrijft, is het heel gemakkelijk om een duidelijke emotionele sfeer neer te zetten; maar vrij lastig om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Immers, als alles langzaam en diep en treurig is, dan moet je heel wat uit de kast trekken om toch genoeg variatie aan te brengen -- en op de twee CDs die ik van ze kende lukte dat niet altijd. Er staan goede nummers op, maar het is soms wel wat veel van hetzelfde.
Juist daarom ben ik zo onder de indruk van Songs of Darkness, Words of Light. Zonder ook maar de sfeer die de band wil bereiken in het minst aan te tasten weet My Dying Bride hier een uur muziek te presenteren dat van voor tot achter blijft boeien door een enorme rijkheid. Het geweldige eerste nummer, The Wreckage of my Flesh, is daar meteen een goed voorbeeld van. Het begint met een ongelooflijk bedrukkende, eindeloos langzame gitaarlijn die wordt ondersteund met heel subtiele geluidseffecten en rauwe vocalen. Dan begint de zanger ineens met zijn heldere stem te zingen, al snel aangevuld met iets snellere en melodieuze gitaren, waarna we tot een vreemde maar mooie harmonie komen als er ook een ingehouden keyboard-partij aansluit. Zodra de zanger stop verandert het keyboard in een orgel, dat al snel weer wordt vervangen door een uiterst langzame, maar vrij hoge en verlangende gitaar. Dan vallen voor het eerste de rauwe gitaren weg, komt het orgel vol in de mix terug, tot zanger, gitaar en drum retourneren en we getrakteerd worden op de nog niet eerder gehoord combinatie van zang en orgelpartij. Het heft wordt daarna weer in handen genomen door de gitaren, waarvan de ritmesectie ten opzichte van het begin van het nummer een stuk sneller is gaan spelen. Dan luidt de drum een terugkeer naar die ontzettend bedrukte partij uit het begin in, en we krijgen van de zanger een spreekstem te horen die nog niet eerder was voorgekomen. Het nummer eindigt in de diepste diepten.
Ik ben hier uitgebreid op in te gaan om te laten zien hoezeer My Dying Bride gebruikt maakt van de verschillende instrumenten om een afwisselende structuur in een nummer te scheppen zonder zich te hoeven bezondigen aan zaken als grote tempowisselingen, vers-refrein-structuren, modulaties, enzovoorts. Op de CD als geheel zijn de verschillen nog veel groter: zo bestaat de ballad My Wine in Silence grotendeels uit getokkelde gitaar; klinkt The Blue Lotus haast psychotisch-obsessief; bevat And My Fure Stands Ready een minuten-durende minimalistische sequentie waarin gefragmenteerde gitaarnoten zijn vermengd met vreemde ruis-geluiden; en is de geweldige afsluiter A Doomed Lover een heel langzaam maar toch pompend lied dat ons met prachtige melodieën vol overtuiging naar de climax van de plaat brengt. Ook moet er gewezen worden op het zeer goede gebruik van keyboards: zo komen slechts met mate voor (wat goed is), en dan met een steeds een heel ander geluid: als keyboard, als orgel, als net-niet-romantische strijkers, als subtiel achtergrondkoor, of gewoon als piano.
Dit is duidelijk de beste van de drie My Dying Bride-CDs die ik ken, en voor iedereen die eens wil weten wat doom metal een zeer goede plaats om te beginnen. Ik ga dit vaker opzetten. Als ik zin heb in muziek die langzaam is, en duister, en depressief, en mooi, en geen moment saai.